هفته سی و سوم

نمی دونم چه جوریه که این روزا انگار هر لحظه منتظر یه مهمون ناخونده ام!! مدام دارم همه جا رو تمیز میکنم، لباسا رو اتو میکنم، دکمه های کنده شده رو میدوزم، یخچالو مرتب میکنم، فریزر رو پر میکنم و چک میکنم که چیزی کم و کسر نباشه. خلاصه در وضعیت آماده باشم...

میخوام هر لحظه که هوس کردی بیای بدون هیییییچ دغدغه ای پذیرای اومدنت باشم، وقتی هم که اومدی جز تو دغدغه­ ی دیگه ای نداشته باشم و با خیال راااااحت دل سییییر نگاهت کنم و لذت ببرم.

البته قانوناٌ 1 ماه و نیم دیگه باید بیای ولی منو که میشناسی چقد دل سبکم :دی  جدای این حرفا... امیدوارم تو دل سبک نباشی و در کمال صبر و با سلامتی، به وقت خودش دنیا بیای و دنیامو عوض کنی.

دیروز دو تا فان قلمبه داشتیم... اول اینکه؛ بعد از 7-8 ساااال دلمو به دریا زدم طبق درخواستای مکرر بابایی و  طی یک عمل انتهاری رفتم آرایشگاه و موهامو مصری کوتاه کردم!!!! از سال کنکور دیگه هیچ وقت انقدر موهامو کوتاه نکرده بودم. خیلی میترسیدم که این مدل مو بهم نیاد و مجبور بشم حالا حالاها با این مدل مو سر کنم، ولی بر خلاف تصورم خیلی بهم اومد... کلی حس خوبی بهم دست داد و شارژ شدم... با موی کوتاه قیافم بیشتر شبیه مامانا شده دوم اینکه؛ با بابا محمد داشتیم لباساتو توی کمد میچیدیم که یه دفعه به این نتیجه رسیدیم که دلمون دراور سرِ سرویستو میخواد و بهتره حالا که میتونیم آینده نگری کنیم و بریم و اون دراور رو سفارش بدیم! این شد که رفتیم و اون دراور رو هم سفارش دادیم... با این هزینه ی غیرمنتظره فکر کنم باید یه خورده بیشتر بیام سر کار تا کسری از حساب مشترکمون رو جبران کنم. (آهان واست نگفته بودم که حساب مشترک داریم! تقریبا سه ماهه بودم که با بابایی تصمیم گرفتیم یه حساب مشترک باز کنیم و هر ماه هرچقدر میتونیم توش پس انداز کنیم تا اگه لازم شد روی این حساب وام بگیریم و بتونیم خرجایی که ممکنه یه دفعه ای پیش بیاد رو بهتر مدیریت کنیم.)