خاطره زایمان من- به دنیا اومدن علی عشقم

صبح روز جمعه دوم مردادماه که از خواب بیدار شدیم، محمد از کمردرد شدید نمی­تونست از جاش بلند بشه تا حدی که به مامان مهناز اینا زنگ زدیم که بیان و با محمد بریم بیمارستان.
رفتیم و دکتر به محمد یه آمپول شل کننده عضلات داد و برگشتیم خونه. خیلی روز پراسترسی داشتم و هر آن آماده گریه بودم. اینکه نمی­تونستم پیش ­بینی کنم که فردا تو بیمارستان چه اتفاقی می افته، اینکه آیا می­تونم به صورت طبیعی پاره تنمو به دنیا بیارم یا نه، اینکه زایمان با آمپول فشار چقدر می­تونه دردناک تر از حالت معمول باشه و هزار تا سوال بی­ جواب دیگه مغزمو کاملا درگیر کرده بود. از طرفی توی ساعات باقیمانده تا شنبه سوم مرداد هنوز هم امید داشتم که دردهای طبیعی زایمان بیان سراغم و مجبور نباشم با آمپول فشار و به دست خودم فرآیند زایمانم رو شروع کنم.
با اینکه طبق برنامه ریزی های قبلیمون قرار بود روز جمعه کلی با محمد بریم پیاده روی، اون روز محمد اصلا حالش خوب نبود و کلا خونه موندیم. آخر شب تمام کارهای ناتموم خونه رو تموم کردم، ساک وسایل و لوازم خون بند ناف رو گذاشتم دم در خونه، دوش گرفتم و با گریه پیش محمد خوابیدم!
صبح زود یه ربع مونده به ساعت 6 از خواب بیدار شدم، نمازمو خوندم و از خدا خواستم کمکم کنه، برخلاف شب قبل استرسی نداشتم و بیشتر امید داشتم که برم تو دل یکی دیگه از چالش­های بزرگ زندگیم. زیر دلم کمی درد میکرد و این خودش بهم نوید اومدن عزیز دلمو میداد. لباسامو پوشیدم و ادکلن زدم. محمد هم خودش بیدار شد و آماده شد اومدیم سمت خونه مامان.
تقریبا یه ربع به هفت خونه مامان بودیم، مامان برام آبگوشت ماهیچه درست کرده بود و توش سه تا تخم مرغ محلی و زیره ریخته بود. اونو خوردم تا جون داشته باشم واسه زایمان 
از زیر قرآنی که بابام گرفته بود رد شدیم و سه تایی راهی بیمارستان شدیم. تو راه چند تا عکس سلفی هم گرفتیم!!! و دو بار آهنگ شماره 144 سی دی، که جدیدا کشفش کرده بودیم رو گوش دادیم! ( تا چِشَم بت افتاااد، چِشَم به چشمت افتااااد... تو نگام کردی و دل پیِ عشقت افتااااد....) گفتم که اصلا ناراحت نبودم. 
رسیدیم بیمارستان، جلوی در هم دو سه تا عکس انداختیم و رفتیم سمت پذیرش گفتن که ساعت 7:30 پذیرش میاد این شد که من خودم رفتم بخش زایشگاه و محمد و مامانم موندن که کارای پذیرشمو انجام بدن. ازشون خداحافظی کردم و رفتم بالا.
زنگ رو زدم و گفتم اومدم برای زایمان!
رفتم تو یه مامای خوشکل با چشمای سبز گفت برو تو اتاق معاینه تا معاینت کنم. بهش گفتم سونوگرافی دارم و گفتن آب دور بچه کمه و نهایتا شنبه سوم مرداد بیام تا با آمپول فشار زایمان کنم.
با معاینه ای که کمی دردناک هم بود برام بهم گفت دهانه رحِمت شده 2 فینگر و این خودش به زایمان کمک میکنه و لگنت هم عاااالیه.
یه بهیار اومد و بهم گان و کلاه داد و گفت باید کیف و موبایل و وسایلمو به مامانم تحویل بدم. رفتم دم در تا وسایلمو به مامان تحویل بدم، یه قرآن کوچیک ازش گرفتم، دفترچه چیزایی که تو کلاس زایمان یاد گرفته بودم برداشتم، آخرین سونوگرافی، سه تا سیب کوچولو و کیسه برگه زردآلو و کیسه استوخودوس برای آرامش زایمان و چند تا آدامس هم با اجازه بهیار برداشتم وهمونجا از مامان خداحافظی کردم.
وارد بخش داخلی زایشگاه شدم، بهیار من رو برد توی یه اتاق که سه تا تخت داشت، تخت اول یه دختر خیلی سفید با موهای خرمایی خوابیده بود و دو تا تخت دیگه خالی بودن، به من گفت رو تخت وسط دراز بکشم و وسایلمو بذارم توی کمد کنار تخت.
همونجا خانوم فیروزبخت (همون مامای مهربونی که توی کلاس های آمادگی زایمان مربی­مون بود) به همراه همون ماما چشم سبزه اومدن پیشم و گفتن دفترچه ات کوش؟؟ گفتن تحویل پذیرش دادم. گفتن چه عجله ای داشتی تو!!! باید می آوردیش بالا!! اومدی دیگه بزایی ااااا
گفتن آخرین سونوگرافیمو بهشون تحویل بدم، دیدنش گفتن خوبه و دیگه لازم نیست توی بیمارستان سونو بشم. یه مامای تپل دیگه که روی سینه­اش نوشته شده بود س. رضایی (بعدا فهمیدم اسمش سالومه است) اومد و شروع کرد مشخصاتم رو ازم پرسید تا برام تشکیل پرونده بده. یه مامای دیگه که اسمش یادم نیس ولی به نظر ماهر نمی اومد هم اومد تا بهم سوزن سرم رو وصل کنه، اولین سوزن رو تو گوشه مچ دست چپم زد و کلی جابه جاش کرد ولی گویا خوب نبود چون درش اورد و یه کم بالاتر یه سوزن دیگه رو وارد کرد. خیلی دردم گرفت ولی چون اون روز منتظر درد فجیعتری بودم اصلا به روی خودم نیوردم و خودم رو خیلی صبور نشون دادم.
سرم قندی رو بهم وصل کردن و گفتن اول این سرم بره توی تنم وقتی تموم شد آمپول فشار رو با یه سرم دیگه بهم وصل میکنن. سرعت سرم خیلی زیاد بود و فکر کنم 20 دقیقه ای کلش تموم شد. تخت بغلیم یه خورده درد داشت ولی من هیچی درد نداشتم و این ناراحتم می کرد که هیچ گونه علامتی برای زایمان ندارم. یه سرم دیگه بهم وصل کردن و به اون سرم آمپول فشار زدند. با سرعت خیلی کم سرم وارد بدنم میشد. دستشویی داشتم سرم رو قطع کردم و رفتم دستشویی، وقتی برگشتم همون ماما تپله که مشخص بود منو دوست داره و بعدا فهمیدم اونم حامله است. بهم گفت هرچی کمتر بری دستشویی، اثر آمپول فشار کمتر میشه و دفع میشه. در ضمن اگه بخوابم بازم اثرش کمه، باید راه برم و وقتی خسته شدم برعکس روی صندلی بشینم(پوزیشن لاتی).
منم دیگه از اون موقع نخوابیدم، هم اصلا درد نداشتم هم اینکه اومده بودم بیمارستان که همون روز زایمان کنم در نتیجه کلی انرژی هم داشتم. به خاطر سرمی که توی دستم بود نمیتونستم از کنار تختم اون طرف تر برم. نزدیک تختم دو قدم میرفتم جلو و دو قدم برمیگشتم. نیم ساعتی که راه میرفتم یه ربع مینشستم. ساعت شد 9:30 و دکتر علاقه بند خودش اومد بیمارستان و جویای وضعیتم شد. بهش گفتن این هیچی درد نداره!!! دکتر معاینه کرد منو و گفت 2 فینگر آزاد شده دهانه رحمت و خیلی خوبه 
تو این دو ساعتی که بیمارستان بودم پیشرفت بسزایی نکرده بودم!!! ولی دست از تلاش بر نداشتم و همچنان به پیاده روی توی دو تا موزائیک کنار تختم ادامه دادم!!!
خیلی گرسنه بودم، خداییش آبگوشت خالی بدون نون تا همون موقع هم که دوام اورده بود خیلی بود!!! چند تا برگه زردآلو که از کیفم برداشته بودم رو خوردم با سه تا سیبی که مامانم صبح بهم داده بود. یه خورده جون گرفتم. ساعت 12:30 میخواستن ناهار بیارن! برای من ناهار کامل آوردن یعنی کباب و سوپ و برای دو تا تخت این ور و اون ورم آبگوشت! آخه هیچکس فکر نمیکرد من زایمان کنم.
غذامو کامل خوردم یه خورده استراحت کردم. دلم کمی داشت درد می گرفت. ساعت 3:30 موقع تحویل شیفت، ماماها اومدن تا دوباره معاینه کنن. این دفعه دهانه رحمم 5 سانت باز شده بود. خیلی عالی بود!! خودم کف کرده بودم حسااااابی... چون درد زیادی نداشتم و 5 سانت یعنی وارد فاز فعال زایمان شدم... احتمال اینکه زایمان بیفته برای فردا داشت کم میشد.
مامای معلممون خانم فیروزبخت هم اومد و ماماها کلی تعریف منو بهش کردن که این خیلی همکاری میکنه و همش راه میره و اینا و الانم 5 سانت دهانه رحمش باز شده. فیروزبخت گفت سرم فشارشو قطع کنین که بیشتر درد نکشه و بقیه روند به صورت طبیعی پیش بره.
سرم فشار رو قطع کردن ولی درد منم قطع شد! این شد که دوباره سرم رو برام باز کردن و این دفعه با سرعت بیشتری سرم وارد تنم میشد. همون ماما تپل مهربونه با دکترم تماس گرفت تا وضعیتمو بهش گزارش بده و قرار شد کیسه آبمو پاره کنن تا روند سریع تر پیش بره... خود ماما اومد و کیسه آبمو پاره کرد. دردام خیلی بیشتر شده بود و فاصله اش کم بود!! به تنها چیزی که فکر نمیکردم باز شدن بیشتر دهانه رحمم بود همش فکرم این بود که این دردا به خاطر آمپول فشاره... ساعت 5:15 اینا دردام خیلی بد بود و خیلی خسته بودم و خوابالود. دست مامای شیفت بعدازظهر رو گرفتم که تو رو به خدا یه کم این سرم رو قطع کن من یه نیم ساعت بخوابم دوباره وصلش کن، اونم گفت باشه الان برات یه آرامبخش تزریق میکنم و سرمت رو قطع میکنم تا ساعت 6 تا کمی بخوابی...
فاصله دردام که هر 3 الی 4 دقیقه بود بیشتر شد ولی دردام خیلی بد بود تا حدی که نمیتونستم به همون حالت خوابیده بمونم و یا میومدم پایین تخت و مینشستم یا به خودم میپیچیدم از درد و نفسای بلند بلند میکشیدم و به ساعت خیره میشدم و تو دلم عددا رو میشمردم به عدد 30 که میرسیدم اصولا درد تموم میشد و این فاصله 5 6 دقیقه ای یه خواب عاااااالی میکردم. بی شک میتونم بگم یکی از لذت بخش ترین خوابای عمرم همین خوابای چند دقیقه ای بین دردام بود.
وقتی از خواب بیدار میشدم انگار یک ساعته خوابم. ساعت یه ربع به 6 ماما اومد تا دوباره سرم فشار رو بهم وصل کنه، بهش التماس کردم که خودت گفتی تا 6 وصل نمیکنی بذار یه ربع دیگه بخوابم... اونم تعجب کرد که من که تا حالا آروم بودم چم شده الان دارم التماس میکنم. دردام خیلی فجیع بودن و غیرقابل تحمل
ساعت شد 6:15 ماما دوباره اومد سرم رو وصل کنه!! این دفعه شاید دلم میخواست ممانعت کنم ولی فشار هم داشتم. بهش گفتم احساس فشار دارم. گفت الان معاینت میکنم! همون موقع دردم گرفت توی درد میخواست معاینه کنه!! داشتم دیوونه میشدم. به سختی معاینه کرد و گفت دهانه رحمت کامل باز شده و فوله!!!! از حالا هر موقع دردت گرفت زور بزن و فشار بده ... بچت زود دنیا میاد.
نمیدونستم باید خوشحال باشم یا نه دردام خیلی زیاد بود ولی اینکه دارم به پایان روند زایمان نزدیک میشم خبر فوق العاده ای بود. حس کردن دستشویی دارم رفتم دستشویی دردم که میگرفت اونجا حالت نشسته زور میزدم. خیلی راحت تر و قابل تحمل تر بود.
ماماها اومدن دم در دستشویی که یالا بیا بیرون یعنی چی انقدر تو دستشویی موندی!! گفتم اینجا راحت تر میتونم زور بدم گفتن نه نمیشه بیا بیرون!!!!
دوباره برگشتم رو تختم ولی واقعا نمیتونستم دراز بکشم!!! دردا سریع میومدن این شد که نشستم روی تخت و میله های تخت رو میگرفتم تا درد رو کمتر حس کنم. وقتی درد تموم میشد فاصله ای که درد بعدی شروع بشه سرم رو میذاشتم روی میله تخت و بیهوش میشدم!!! این خواب هم از اون خوابای لذت بخشی بود که واقعا تجربه نکرده بودمش!
ساعت یه ربع به هفت بود که ماما اومد معاینم کنه!! دید دارم خیلی درد میکشم گفت آماده ای!!! پاشو بریم اتاق زایمان.... باورم نمیشد اصلا باورم نمیشد همه چی داره تموم میشه!! یعنی انتظار بدتر از اینا رو داشتم!!! انتظار داشتم بیشتر ضجر بکشم!!! اونجوری که از زایمان طبیعی شنیده بودم خودمو برای خیلی بدتر از این دردا آماده کرده بودم!!! تا حدی که همش منتظر دردی بودم که خیییییییییلی افتضاح باشه و اون موقع دعا کنم!!! اصلا من دعا نکرده بودم!!
اشک از چشام میومد! نمیدونم از خوشحالی بود یا از ادامه دردام بود. یه بهیار که خیلی مهربون بود دستام رو گرفت و سرم رو هم برداشت و با هم رفتیم اتاق زایمان!!! 
همون تخت معروف رو دیدم رفتم روش... ماما اومد که آماده کنه منو باز دردا میگرفت اصلا نمیتونستم پاهامو جوری که ماما میگفت بذارم روی صندلی ولی درد که تموم میشد همه چی خوب بود!! دکتر هم خودشو رسوند و بهم گفت آفرین باورم نمیشد امروز زایمان کنی
بهم گفت این دفعه دردت که گرفت با تموم وجودت زور بزن همین کارو کردم!!! نمیفهمیدم دارن چیکار میکنن فقط زور میزدم
دو سه تا زور که زدم یه دفعه حس کردم رااااااااااااااااحت شدم!! بچه مثل ماهی لغزید و درومد و کلی خون هم بعدش ازم اومد!
یه حس فوق العاده ای بود... علی خیلی کم گریه کرد و آروم شد!! تا حدی که ترسیدم و گفتم چرا گریه نمیکنه؟! دکتر گفت گریه کرد که!! همینه گریه بچه....
بازم خودم رو برای گریه خیلی زیاد بچه آماده کرده بودم و این دور از انتظارم بود :دی
بقیه ماجرا یعنی ورود یه دختر 18 ساله به اتاقمون که خیلی ناله میکرد و رو اعصاب بود، دیر اومدن مسئول خون بند ناف و خون گیری خود دکتر از بند ناف و درآوردن جفت به صورت سالم و فشار دادن شکم و بخیه و اینا خیلی بیشتر از زایمانم طول کشید و منو ضجر میداد!!! دوست ندارم اونا رو ثبت کنم.
فقط میتونم اینو بگم که برخلاف تصوراتم، زایمان طبیعی رو خیلی دوست داشتم، هر لحظه اش توی ذهنم قشنگه... به دنیا اومدن اولین فرزندم و تلاش برای سالم به دنیا اوردنش به بهترین خاطره عمرم تبدیل شد :)
علی جون مامان خیلی دوستت دارم پسرم... جونمو برات میدم مامانم...