هفته سی ام

سلام پسر گلم...

با حساب کتابای خودم الان باید توی هفته 30ام بارداری باشم. این یعنی کمتر از دو ماه و نیم دیگه (نه خیییلی کمترااا) تو پیشمونی . مامانی یک هفته­ ای هست که حرکتات بیشتر و واضح تر شده... (آخ الانم یه قِل خوردی )  واااقعا نمی­تونم توصیف کنم حس فوق­ العاده­ ای که با هر بار حرکتت بهم دست می­ده، ناخودآگاه خنده میاره رو لبام. با این­که بی صبرانه منتظرم تا بغلت کنم و تا می­تونم بوست کنم و بوت کنم ولی از این دوران که توی دلمی هم خیلی لذت می­برم و عالمی باهات می­گذرونم.

دیشب با بابایی رفتیم یه جفت کفش کالج لی برات خریدیم... تصور اینکه پاهای کوچولوتو توی این کفش بکنم، کلی بهم فااااز می­ده. می­خوام با بابایی و این کفش و یه سری از لباسای کوچول موچولوت چند تا عکس بارداری بگیریم و من بذارم تو صفحه­ ی اول آلبوم خاطراتت...

امروز می­خوام یه چیزی رو از حس درونیم بهت بگم...

 با این­که هر بار فکر می­کنم که چه شکلی هستی؟! پوستت چه رنگیه؟! موهات صااافه یا فرفری یا حالت دار؟! تپلی هستی یا ریز اندام؟!  و صد تا چیز دیگه؛  نمی­تونم توی ذهنم تصویر واضحی ازت بسازم و مدام با پاک کن طرحی که ازت کشیدم رو پاک میکنم ولی از یه چیز مطمئنم... اینکه تو خیلی باهوشی و توانایی­ های خییییییییلی زیادی داری. اینو با تمام وجودم حس می­کنم و بهش ایمان دارم پسر گلم... جای اون رو توی ذهنم با خودکار آبی پررنگ ثبت کردم.

پسر کوچولوی خودم خیلی دوستت دارم مامانی